Przejdź do zawartości

Jerzy Kossela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jerzy Kossela
Ilustracja
Jerzy Kossela (2009)
Pseudonim

Juras, Ciamcialamcia

Data i miejsce urodzenia

15 lipca 1942
Częstochowa

Data i miejsce śmierci

7 stycznia 2017
Gdynia

Instrumenty

gitara

Gatunki

bigbit

Aktywność

1961–2016

Zespoły
Elektron (1961),
Niebiesko-Czarni (1962-1964),
Pięciolinie (1963-1965),
Czerwone Gitary (1965-1967, 1991-1993, 1999-2015, 2016)
Odznaczenia
Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Jerzy Kossela (ur. 15 lipca 1942[1] w Częstochowie[2], zm. 7 stycznia 2017 w Gdyni) – polski gitarzysta, wokalista, autor tekstów i kompozytor. Współzałożyciel i członek zespołów Elektron, Niebiesko-Czarni, Pięciolinie i Czerwone Gitary.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 15 lipca 1942 w Częstochowie. Nosił nazwisko Kossela, podobnie jak większość rodziny, jedynie jego rodzice w wyniku administracyjnej pomyłki mieli nazwisko Kosela. W pierwszych latach życia mieszkał w domu przy ul. Warszawskiej, po czym w 1946 lub 1947 rodzina wyprowadziła się do Gdyni i zamieszkała przy ul. Słupeckiej[3].

W 1961 stworzył zespół Elektron, który w następnym roku przekształcił się w Niebiesko-Czarnych. W latach 1962–1964 odbywał służbę wojskową jako kierownik biblioteki[4]. W tym czasie – przebywając na przepustce wojskowej współzałożył zespół Pięciolinie[3], przekształcony w 1965 w Czerwone Gitary, w którym był pierwszym liderem[5]. Napisał przeboje zespołu: „No bo ty się boisz myszy” (muzyka i tekst) oraz „Historia jednej znajomości” i „Matura” (tekst do słów Krzysztofa Klenczona, a także był autorem lub współautorem m.in. piosenek: „Dziewczyna z moich snów”, „Kiedy jestem sam”, „Pięć linii”, „Drzazgi w piętach”, „Czekam na twój list”, „Non-Stopowy Bigos”, „W czasie burzy”, „To ty, tylko ty”, „Long Play”, „Wesołe pająki”, „Mówisz, że kochasz mnie jak nikt”[6].

Po odejściu z Czerwonych Gitar u szczytu jego popularności w 1967[3] pozostał czynny w polskim życiu muzycznym – występował na estradzie do 1976 (m.in. z zespołem Perpetuum Mobile), komponował piosenki, był instruktorem amatorskich zespołów muzycznych (Takty i Tonsil), otworzył studio nagrań oraz organizował Kluby Popularyzacji Muzyki Młodzieżowej[7]. Następnie rozpoczął pracę w charakterze prezentera dyskotekowego[8], którą wykonywał przez 15 lat.

Po powrocie Czerwonych Gitar na estradę w 1991 znalazł się w zespole ponownie, jako gitarzysta i wokalista. Był współautorem książki Czerwone Gitary to właśnie my! (1992). Odszedł z zespołu w 1993 wskutek konfliktu z Sewerynem Krajewskim[9]. W 1999 ponownie znalazł się w składzie zespołu Czerwonych Gitar[3]. Na płycie zespołu pt. Jeszcze raz (2015) znalazła się jego piosenka „Kocham dwie dziewczyny”, którą napisał w 1965[10].

Ze względu na poważne problemy zdrowotne w maju 2015 zaprzestał koncertowania z Czerwonymi Gitarami[11], jednak po roku powrócił na scenę. Po raz ostatni zagrał 21 listopada 2016 w Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku. Zmarł 7 stycznia 2017 w Gdyni[12]. Pogrzeb odbył się 12 stycznia 2017 na cmentarzu Witomińskim[13] (kwatera 94-1-3)[14].

Grób Jerzego Kosseli na cmentarzu Witomińskim

W 1972 ożenił się z Janiną „Janą” Kras[15].

Odznaczenia i nagrody

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński: Encyklopedia polskiego rocka. Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 305. ISBN 83-7129-570-7.
  2. Kalendarium Muzyczne – Lipiec. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-15)]. (pol.).
  3. a b c d Tadeusz Piersiak, Z Czerwonych Gitar, „Jasne, że Częstochowa”, 3/2017 (61), Częstochowa, s. 12 (pol.).
  4. Dornowski i in. 1992 ↓, s. 16–18.
  5. Dornowski i in. 1992 ↓, s. 15.
  6. Dornowski i in. 1992 ↓, s. 118–120, 127–128.
  7. Dornowski i in. 1992 ↓, s. 66–67.
  8. Dornowski i in. 1992 ↓, s. 9.
  9. Czerwone Gitary: Pogrzeb Jerzego Kosseli [online], Muzyka.Interia [dostęp 2021-02-07] (pol.).
  10. 27 kwietnia warszawska premiera nowej płyty Czerwonych Gitar. Polska Agencja Prasowa (www.pap.pl). [dostęp 2015-09-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)].
  11. Wyborcza.pl. czestochowa.gazeta.pl . [dostęp 2015-07-31].
  12. Zmarł Jerzy Kossela, współzałożyciel Czerwonych Gitar. wp.pl. [dostęp 2017-01-07].
  13. Pogrzeb Jerzego Kosseli, gitarzysty Czerwonych Gitar w Gdyni. dziennikbaltycki.pl. [dostęp 2017-01-12].
  14. Jerzy Kosela [online], Gdynia.Grobonet [dostęp 2020-06-03] (pol.).
  15. Dornowski i in. 1992 ↓, s. 78–79.
  16. Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis [online], gov.pl [dostęp 2024-07-10] [zarchiwizowane z adresu 2024-01-18] (pol.).
  17. Laureaci Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury. gdansk.pl, 2016-06-23. [dostęp 2016-06-23]. (pol.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Bernard Dornowski, Jerzy Kossela, Seweryn Krajewski, Jerzy Skrzypczyk: „Czerwone Gitary” to właśnie my. Tadeusz Sosnowski (oprac.). Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1992. ISBN 83-7066-456-3.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]